Verrassing!

surprisereis
‘We zeggen niet waar we heen gaan, maar… ‘

In theorie is het natuurlijk mogelijk dat het idee ook écht pas vijf jaar geleden ontstaan is, maar waarschijnlijker is dat de eerste surprise reis, die een half decennium geleden naar Bulgarije ging, al veel eerder in het hoofd van de organisator zat.

Organiseren zit hem namelijk in het bloed, ideeën borrelen bij hem op als lava op een niet zo ver hier vandaan gelegen eiland, het voor zichzelf en anderen leuk maken is zijn tweede natuur. ‘Dit is écht een heel leuk plekje, toch?’, hoorde ik hem de afgelopen dagen meermaals en op verschillende locaties zeggen. Al kan ik me na al die jaren niet aan de indruk onttrekken dat het ook een praktische kant heeft. Wat je immers zelf organiseert en in de hand hebt, kun je ook controleren. Niet voor niets hield hij als jonge reisbegeleider zelfs bij welke pizza de deelnemers hadden besteld om geen gedoe te hebben bij het uitserveren en hoeven ze bij de hockeyclub ook nooit na te denken wie het volgende toernooi organiseert. ‘We kunnen er ook best een hele competitie van maken hoor. Doen we er gezellig eten bij ook.’

Enfin, die man dus, laten we hem voor het gemak Eric Bakker noemen, bedacht op enig moment dat het misschien wel een leuk idee zou zijn om een reis te organiseren waarbij de deelnemers niet zouden weten waar ze heen zouden gaan. Ook niet een beetje? Nee. Gewoon niet. Eerst boeken en dan met kleine hints – als ware het een speurtocht – het geheim langzaam prijsgeven. Al was zelfs dát bij de eerste editie al teveel gevraagd. Ik citeer van de website: ‘Op zondag 3 september vertrekken we en op donderdag 7 september komen we terug. De gemiddelde temperatuur ter plaatse is in die periode 26° C. Vier nachten op avontuur naar een onbekende bestemming met maximaal 24 deelnemers.’ Meer was het niet. En om het de deelnemers nog wat moeilijker te maken de bestemming vroegtijdig te achterhalen, werd bij eerste inschrijving de luchthaven niet eens genoemd (‘op ongeveer anderhalf uur van Utrecht’ stond er) en werd er – toen men eenmaal wist dat Eindhoven de vertrekhalte was – zelfs een verkeerde vertrektijd doorgegeven ‘omdat het anders te makkelijk te raden zou zijn.’

Die man dus, kreeg het voor elkaar dat er op die eerste reis niet alleen voldoende deelnemers waren, maar dat die deelnemers – enkelen eenmaal gerustgesteld dat er echt echt écht niet naar Turkije werd gereisd – hem blind volgden naar… Bulgarije. Niet bepaald een golfbestemming en nog zie ik enkele van de gezichten voor me toen ze op Eindhoven Airport de envelop met daarin de bestemming openden.

‘Wáár gaan we heen?’

Op een bestemming die ze zelf met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid nooit geboekt zouden hebben, beleefden de deelnemers van die eerste trip een prachtige week. Goed, buiten het resort heerste vooral Oostbloks chagrijn, in het resort van Thracian Cliffs was het de lach die overheerste. Omdat alles tot in de puntjes verzorgd was. Omdat de begeleiding overal voor zorgde. De banen waren top, het visje op het strand perfect. Met de grootste lach misschien wel op het gezicht van Eric en de meereizende collega Michiel de Boer – laten we hem voor de rest van dit stuk Simone noemen – omdat het concept ‘surprise reis’ aansloeg.

     

En dus volgden meerdere edities. Er werden mooie bestemmingen bezocht, veel gelachen, sterke verhalen verteld, soms gehuild, kleine ruzies beslecht en tragische momenten gedeeld. Het sloeg zelfs zó aan, dat dit jaar het eerste lustrum gevierd mocht worden. Dat dat gebeurde in aanwezigheid van behoorlijk wat deelnemers van die eerste trip verbaast me niets. Niet alleen omdat die eerste verrassingsreis een succes was – net zoals dat gold voor de bestemmingen die nadien aan werden gedaan – maar ook omdat die reis, de begeleiding toen en nu en het programma, kennelijk altijd uitnodigt om weer in te schrijven. En tegelijkertijd altijd weer vers bloed trekt: bijna een derde van dit gezelschap waagde voor het eerst de gok en het moet gek lopen als er volgend jaar niet op zijn minst bij een deel van hen ‘tweede deelname’ achter de naam staat.

Waar Eric voor de eerste reis bijtijds vroeg of we er in Golfers Magazine aandacht aan konden besteden, hebben hij en Simone – je mag ze ook Pin High noemen – ons nu – en dat zou ik natuurlijk eigenlijk niet moeten zeggen – voor de surprise reis niet meer nodig. Wat ergens ooit begon als een wild idee dat op het maandagochtendoverleg in Hoofddorp misschien zelfs hoofdschuddend werd ontvangen (‘Daar heb je Bakker weer, hoor…’), is een blijvertje gebleken.

Ergens in de komende weken valt vast en zeker een bericht op de digitale deurmat met daarin een oproep je alvast in te schrijven voor de volgende surprise reis.

Pin High golfreizen

‘We zeggen niet waar we heen gaan, maar het is ongeveer vier uur vliegen, het is er aangenaam warm, je krijg er twee voor de prijs van één en er is liefde in overvloed.’
‘We zeggen niet waar we heen gaan, maar het is ongeveer twee uur vliegen, kleed je als thuis en geniet van oneindig golf.’
‘We zeggen niet waar we heengaan, maar het is een uurtje vliegen en een regenpak is aan te raden.’

Ik heb het lijstje mogelijke hints voor Cyprus, Zweden en Schotland al klaarliggen. Net zoals Eric en Simone vast al weten waar de volgende reis heengaat. Hou de mailbox maar in de gaten. De reis zit vol voordat je er erg in hebt.

Ik wens alle herhalers en nieuwelingen nu al veel plezier. Misschien mag ik over vijf jaar weer mee.

Golfers Magazine, Martijn Paehlig
logo_golfersmagazine100x33Z16

Van de Pin High redactie: Golfers Magazine hoofdredacteur Martijn Paehlig schrijft enkele keren per jaar een reisverhaal voor de Pin High blog. Pin High biedt golfreizen naar o.a. SpanjePortugalFrankrijkhet Verenigd KoninkrijkBelgiëDuitslandNederlandZuid-Afrika en Thailand.



There are no comments

Add yours